COLUMNS

COLUMNS

Over deze weblog

Via deze blog ga ik het over alles hebben wat mij bezig houdt.

H5

GENESISPosted by Herco de Boer 27 Feb, 2013 15:45:30

We hebben tot dusver gezien dat om de Bijbel te begrijpen een belangrijk facet de TAAL is. Oorspronkelijk zou de Torah (de eerste vijf boeken van de Bijbel) in het Oud-hebreeuws geschreven moeten zijn. Daar bestaan echter geen geschriften van.

Naast een Modern-Hebreeuwse versie van het Oude Testament, was er de Septuagint, een Griekse vertaling die gemaakt zou zijn voor Joden in Alexandrië die geen Hebreeuws kenden. Uiteindelijk bleek dat het voor de Joden geen succes was, omdat die vertaling voor hen tot verkeerde opvattingen leidde. Zij besloten toen al om zich voortaan strikt aan de Hebreeuwse versie houden. Die "verkeerde opvattingen" was voor mij dan ook reden om naar de Hebreeuwse versie van het Oude Testament te kijken.

Alle Hebreeuwse versies zijn in het Modern-Hebreeuws geschreven en de oudste volledige versie die we hadden, was de duizend jaar oude Aleppo Codex. Helaas is het voor mijn onderzoek belangrijkste deel, Genesis, in 1947 verloren gegaan.
Datzelfde jaar werden echter de Dode Zee rollen ontdekt, en de oudste versies van Genesis kwamen boven water. Zij stammen uit de tijd van Alexandrië, tussen 250 voor Chr. en 50 na Chr. Zij zijn in het Modern-Hebreeuws geschreven, maar hoewel de letters anders zijn, is er geen verschil met het Oud- Hebreeuws, zodat de kracht van de tekst is behouden.

Hier bedoel ik mee dat elke letter een betekenis had. Combinaties van letters vormen woorden, maar hebben een relatie met de afzonderlijke letters, of een deel daarvan. Dat is heel anders dan bij ons, waar letters hulpmiddelen zijn bij de uitspraak, meer niet.
Daarnaast had elke letter een numerieke waarde en elk woord vormt ook een getal. Hier is vooral tijdens de Babylonische ballingschap een filosofie uit ontstaan, die in de "Talmud Bavli" (Babylonische Talmud) is vastgelegd.

Zo staat de A (= 1) voor "kracht", In het Hebreeuws heet deze letter "Aleph" dat OS betekent. De vorm van de letter was oorspronkelijk de kop van een stier. Wanneer je de hoofdletter A omdraait, zie je dat nog steeds - de twee poten van de A vormen dan de hoorns. De letter A heeft geen betekenis voor ons en is niet meer dan het begin van het alfabet en een stuk gereedschap.

De numerologische waarde van Aleph is 1, wat ook staat voor God. De god van de Kanaänieten was EL, maar dat schrijf je AL. Net zoals Allah dus. (A kon oorspronkelijk uitgesproken worden als A en als E; met uitzondering van aleph en ayin had het hebreeuws geen speciale karakters voor klinkers. Medeklinkers kunnen in combinatie wel gebruikt worden als klinkers. Zo is het woord voor "rood", ADVM, wat uitgesproken wordt als EDOOM. Ook kun je de letters Yod en Heh tot deze categorie rekenen).

De letter L (Lamed, 30) is ook speciaal, want het is de centrale letter in het Hebreeuwse alfabet en steekt als enige ook boven de andere uit. Het pictogram stelt een herdersstaf voor. Daarmee kon een schaapherder een schaap naar zich toe trekken. Een bisschop zie je ook altijd met zo'n staf en Sinterklaas dus ook (ooit bisschop van Myra). De staf symboliseert autoriteit, leiderschap.

AL staat dus voor "Sterke Leider" of "Machtige Leider".

De god EL werd door de Hebreeën vereenzelvigd met Elohim, in de Bijbel vertaald met God. Elohim is echter een meervoud dat als enkelvoud wordt behandeld in de tekst. Maar niet altijd, want in Psalm 82 wordt duidelijk dat er meerdere goden in het spel zijn, waar gesproken wordt over "de Hemelse Raad" of "vergadering Godes" en "Hij oordeelt in het midden der Goden". En met dat in gedachte krijgt Gen. 1:24 ook een andere betekenis: En Elohim zeide: Laat ONS mensen maken, naar ONS beeld, ..." En vervolgens wordt de mens gemaakt: "mannelijk en vrouwelijk schiep hij ze" (Gen. 1:27). Er is hier geen enkele verwijzing dat er maar één of twee personen worden gevormd, maar "de mens" slaat duidelijk of de soort, en binnen die soort worden zowel mannelijke als vrouwelijke exemplaren gevormd.

De oorsprong van "Elohim" ligt duidelijk in het goden pantheon van de Kanaänieten: EL als god, met Asherah, zijn vrouw, aan zijn zijde. Volgens vondsten in Ugarit zouden zij 70 kinderen hebben gehad, waarvan de god Baäl Hadad de belangrijkste werd. Deze groep goden, misschien gezamelijk met de "boodschappers"(= engelen), kun je ELOHIM noemen, ofwel de "krachten, machten", die de natuur bestuurden. Niet verwonderlijk was de mens dus van deze goden afhankelijk. Wij kunnen nog steeds hetzelfde zeggen wanneer wij Elohim vervangen met NATUUR: wij zijn volledig van de natuur afhankelijk en we dienen daarom de natuur te respecteren - volgens mij is dit de basis van elk geloof.

Baäl Hadad werd gewoon Baäl (= Heer) genoemd. De verering van Baäl was niet zo vreemd, want hij was een storm- of weergod en bracht dus de noodzakelijke regen om de gewassen te doen groeien. Bij alle culturen waren deze weergoden belangrijk, zoals Zeus bij de Grieken, Jupiter (= Zeus, Deus) bij de Romeinen en Donar of Wodan bij de Germanen.

De letter B (= 2) is ontstaan uit de plattegrond van een tent - de letter heet daarom ook "Beth", wat "huis" betekent.
Zo kunnen we de 22 letters voor een groot deel uitleggen. Uiteraard hebben we dit moeten afleiden uit wat er gevonden is door archeologische opgravingen. Maar een heleboel is ook bekend uit Joodse geschriften. De volgorde van de 22 letters kennen we uit het Modern Hebreeuws, maar er is ook een steen gevonden met het Fenicisch alfabet die de volgorde bevestigd.
De laatste letter van dat alfabet is de T (400). Hier is een site waar je de oorspronkelijke pictogrammen kunt zien.

http://www.hebrew4christians.com/Grammar/Unit_One/Pictograms/pictograms.html

De eerste letter is dus een A en de laatste letter een T.
Dit heeft gevolgen voor bijvoorbeeld de uitspraak van Jezus volgens Openbaring 1:8, 21:6 en 22:13, waarin staat "Ik ben de Alfa en de Omega".

We kunnen er zeker van zijn dat dit nooit zo is gezegd. In het Griekse alfabet zijn de Alfa en de Omega de eerste en laatste letter van het alfabet. Wij zouden dat dus moeten vertalen met "ik ben de A en de Z", en er zijn ook vertalingen die dat doen.
De gangbare taal in het Midden-Oosten was in die tijd Aramees en het Aramees gebruikte een alfabet dat overeenkomt met het Fenicisch en was de basis voor het Modern Hebreeuws. De eerste letter was de A (Aleph, #1), de laatste letter de T (Tav, #400).

Wat Jezus gezegd zou kunnen hebben is dus "ik ben de Aleph en de Tav".
De Aleph is de 1 en ook God. Tav betekent "teken" en is ... een kruis. Het is het einde van het alfabet en het einde van Jezus die aan het kruis stierf.
En zo ontstaat er weer een diepere laag aan deze tekst.

  • Comments(0)//weblog.hcdeboer.nl/#post50